"Nadzieja bogów" Rozdział 12 cz.3

W Wielkim Domu przywitał nas Chejron na wózku. Bałam się, że ma dla nas jakieś kolejne nieprzyjemne wieści. On jednak zaprosił nas do środka, do kuchni. Na stole stały trzy talerze z makaronem spaghetti w sosie bolońskim z mięsem.

– Annabeth zostawiła wam przekąskę. Sama poszła dopilnować bitwy o sztandar. Nie jest zadowolona z ostatniej. Żadne z nas nie jest… – westchnął trener.

– Przepraszam… to głównie moja wina, gdybym się nie pojawiła… – zaczęłam.

– Nie, Elpidho. To nie była twoja wina. Zapamiętaj to. – Chejron uśmiechnął się ciepło. – Nie możesz obwiniać siebie o wszystko. A teraz smacznego – dodał wskazując na stół.

Wyjechał z kuchni i zostawił nas samych.

– Gdzie jest Jany? – spytałam siadając na krześle.

– Poszła pilnować gry o sztandar. Znów przewodzi grupą z Alexem na czele.

– A ty nie grasz? – spojrzałam na przyjaciółkę.

– Odeszła mi na to ochota. Mama ma rację. Kiedyś te bitwy były zwykłą sportową rywa­li­zacją. Ostatnio jednak przerodziły się w coś chorego. Nikt już nie dba o zdrowie i życie in­nych. Nie chcę uczestniczyć w czymś takim.

– Podobno wasz tata myśli o tym, by bitwy były rzadziej – Dexter zabrał się za swoją por­cję spaghetti z wielkim apetytem.

– Też to słyszałam… – westchnęła Amber. – Nie dziwie mu się.

– Żałuję, że nie widziałam dawnych bitew – stwierdziłam.

– Może jeszcze zobaczysz.

Uśmiechnęłyśmy się do siebie nawzajem i zabrałyśmy się za jedzenie.

Po posiłku wyszliśmy na plac szermierki i czekaliśmy z panem Jacksonem na zakoń­czenie bitwy o sztandar. Kierownik obozu spojrzał na mnie uważnie. Chyba chciał mi coś po­wiedzieć, bo już otwierał usta, ale w tym momencie rozbrzmiał dźwięk konchy.

– Skończyli! – zabeczał satyr.

Pan Jackson odwrócił się natychmiast w stronę lasu. Hałaśliwe okrzyki zwycięzców do­bie­gały z prawej strony. Zerknęłam nerwowo na Amber. Chichotała wesoło.

– To nasi! Udało się! – zawołała radośnie.

Chwilę później z lasu wybiegł Chejron z Annabeth Jackson na grzbiecie, a za nimi szła Ja­nete z czerwonym sztandarem w ręku. Obok niej szedł Alex. Zaraz za nimi z lasu wynurzyli się Nick, Phil i Brad. Wszyscy trzej patrzyli prosto na mnie. Przebiegł mi po plecach nie­przy­jemny dreszcz… Miałam wrażenie, że ich spojrzenia wwiercają się we mnie. Czegoś ode mnie chcieli, każdy z nich… wcale mi się to nie podobało. Nagle zachciało mi się stąd odejść. Zrobiłam krok do tyłu i natknęłam się na Jessicę.

– Aj… – jęknęłam lekko wystraszona.

Dziewczyna uśmiechnęła się lekko.

– Spokojnie. Nic ci nie zrobię. Chciałam ci powiedzieć, że trzymam kciuki za twoją misję.

– Wow… – wymknęło mi się, zaraz jednak się opamiętałam. – Dziękuję. Czyli wszyscy już wiedzą?

– Oczywiście, że tak. I mam jedną prośbę… – rozejrzała się po placu, po czym wzięła mnie za łokieć i pociągnęła w stronę domków. – Trzymaj Phila z dala od siebie. Nie mówię tego, od siebie. Tylko, jeśli pozwolisz na to, by się do ciebie zbliżył… narobisz sobie mnóstwo wrogów wśród dziewcząt. A i ty sama możesz skończyć ze złamanym sercem.

Byłam zupełnie skołowana. Patrzyłam na młodą heroskę szeroko otwartymi oczami. Je­ssi­ca zaśmiała się cicho i pokiwała głową.

– Nie oczekuję, że to zrozumiesz. Wiedz, że ja już to przechodziłam. Phillip potrafi czaro­wać. Przez jakiś czas jest dobrze, a potem wszystko trafia szlag… Chłopak skacze z kwiat­ka na kwiatek. Już Brad jest lepszym wyjściem.

Kiwnęłam głową, że rozumiem i obiecałam uważać na siebie oraz na Phila. Dziewczyna ode­szła usatysfakcjonowana do swoich koleżanek. Chwilę potem podbiegły do mnie Śnieżka, Jany i Amber. Zaczęły dopytywać jedna przez drugą, co Jess ode mnie chciała. Nie umiałam o tym rozmawiać, więc je zbyłam. 

Odeszłam szybko do swojego domku. Wciąż czułam się dziwnie po tej rozmowie. Miałam trzymać młodego Jacksona z dala od siebie, a przecież wciąż miałam w kieszeni broszkę, przez którą miałam być z nim złączona. Niby broszka miała pokazywać tylko jego lokalizację, ale przecież kiedy jej dotknęłam, poczułam, jakby mój umysł się rozszerzył… i czułam obec­ność Phila tak, jakby stał nie tyle koło mnie, ile w moim umyśle… Nie podobało mi się to. Mia­łam ochotę oddać ją Amber, ale bałam się, że się obrazi…

W moim sercu pojawił się dziwny niepokój, który spotęgował tylko to nieprzyjemne uczucie, jakie pojawiało się w moim sercu, ilekroć patrzyłam na tego mło­dzieńca. Jak ja mam sobie z tym wszystkim poradzić? – pytałam siebie w duchu.

Czyżby Phil naprawdę traktował Elpi jak kolejną zdobycz? Co Jess miała na myśli mówiąc "jeśli pozwolisz, by się do ciebie zbliżył"? O jakie zbliżenie chodzi? Jak nasza Elpidha ma mu teraz zaufać? 

Wybaczcie, że tak późno... Praca mnie wciągnęła, a później nie umiałam sobie przypomnieć co chciałam napisać dalej w opowiadaniu. Hihi...

Pozdrawiam (zwłaszcza swojego tatkę).

AgB