"Dzieci Aniołów" Rozdział 3 cz.3

Po wyjściu naszych gości długo jeszcze rozmawiałam z rodzicami o wszystkim, co się os­tatnio zdarzyło. Mama była pełna obaw i bardzo się o mnie martwiła, ale rozumiała, co musia­łam zrobić. Tata z kolei wypytał mnie dokładnie o chłopaków, o moje relacje z nimi. Musiałam mu znowu obiecać, że będę ostrożna i zaczekam ze zbliżeniem się do któregokolwiek z nich. Po­czu­łam się urażona, że mi nie ufa. Nigdy nie złamałabym swoich zasad ani przykazań Bo­żych.

Kiedy poszłam spać, nie mogłam zasnąć. Przed oczami miałam twarze braci. Interesowali mnie obaj i bardzo chętnie bym się z którymś z nich związała. Jednak nie chcia­łam dener­wować rodziców. Obiecałam się nie angażować i zamierzałam dotrzymać słowa. Ba­łam się jednak, że to nie będzie takie łatwe.

Obaj bracia byli niezwykle pociągający. Do Błażej ciągnęła mnie jakaś nieziden­tyfi­kowana siła. Chciałam, żeby się uśmiechał tylko dla mnie, żeby mnie obejmował i w końcu mnie pocałował. Z kolei z Cyrylem czułam dziwną więź. Miałam wrażenie, jakbyśmy znali się od dawna, jakbyśmy do siebie pasowali… Byli up­rzejmi i czarujący. Jednego dnia moje serce wariowało na punkcie granatowych oczu, in­nego dnia na punkcie zielonych.

Gabriela nazwała ich ciachami do schrupania. Po­zna­ła ich w ciągu ostatniego miesiąca, bo nie opuszczali mnie prawie na krok. Nie potrafiłam się zdecydować, który z nich bardziej mnie po­cią­gał. Kiedy wspomniałam o tym swojej przyjaciółce, spojrzała na mnie zdziwiona.

– I czego się przejmujesz? Dwóch chłopaków wyraźnie na ciebie leci, a ty jeszcze maru­dzisz! Powinnaś się cieszyć. Ja bym tak zrobiła – nakrzyczała na mnie, a potem roześmiała się radośnie.

Cóż… może z zewnątrz tak to wyglądało. Dwóch przystojniaków zabiegało o mnie. Ale tak naprawdę nie wiedziałam co mam o tym myśleć. W końcu nie była zwyczajną dziewczyną. Może oglądali się za mną właśnie dlatego? A może nie byłam jedyną, za którą się oglądali? A ten pocałunek z Cyrylem Arianem… Nie mogłam przestać o nim myśleć. Nikomu o tym nic nie mówiłam i chciałam, żeby tak zostało. To był sekret. Ale czy znaczył dla niego tyle co mnie?

Następnego dnia rano byłam niewyspana. Mama popatrzyła na mnie uważnie, jak wkro­czyłam do kuchni. Uśmiechnęłam się słabo, żeby nie zaczęła się o mnie martwić.

– Jak się dziś czujesz? – zapytała stawiając przede mną kubek z herbatą.

– Niewyspana, ale w porządku. A ty?

– Dobrze.

Kiwnęłam głową, ale nie uwierzyłam jej. Czułam, że się niepokoi. Chciałam ją jakoś po­cieszyć, więc wstałam i podeszłam do niej.

– Mamo, kocham Cię.

Przytuliłam ją mocno, a ona odwzajemniła mój uścisk. Kiedy się od siebie odsunęłyśmy, spojrzałam w jej ciemne oczy. Były wilgotne od łez.

– Mamuś, nie płacz. Będzie dobrze! Nie jestem sama.

– Wiem, Kochanie. Ale to takie trudne… Jesteś taka krucha… i… i wciąż jesteś dzieckiem.

Nieprawda! Chciałam krzyknąć, ale się powstrzymałam. Nie było sensu się sprzeczać.

Pół godziny później wyszłam z bloku. Błażej stał pod drzewem i rozglądał się dookoła. Serce zabiło mi mocniej na jego widok. Miał na sobie czarne spodnie sztruksowe i kurtkę ze sztu­­cznej skóry w bordowym kolorze. Jego czarne włosy były już znacznie dłuższe, niż we wrze­śniu. Bardzo mnie to cieszyło, bo tak mi się podobał bardziej.

Odwrócił się do mnie nim zdążyłam coś powiedzieć. Na jego twarzy zagościł czarujący uśmiech. Podszedł do mnie i wyciągnął rękę. Zamarłam, w przeciwieństwie do mojego serca, które łopotało coraz szybciej. Palce Błażeja dotknęły moich miedzianych włosów, które splo­tłam do tyłu w dobierany warkocz.

– Witaj piękna. Gdzie twoja czapka? Nie chcemy byś się przeziębiła.

– H-hej… – zająknęłam się. – Mam kaptur. To mi wystarczy.

– To go załóż i chodźmy.

Zrobiłam to ostrożnie, by nie zniszczyć fryzury. A potem chwyciłam Błażeja pod ramię i ruszyliśmy do szkoły. Ostatnio właśnie w taki sposób mnie odprowadzał.

– Twoi rodzice przyjęli to wczoraj lepiej, niż przewidywaliśmy – podjął temat. – Mówiłaś, że się nie zgodzą. A tu widzisz.

– Sama byłam zaskoczona. Od Bierzmowania słyszę, jakie to wszystko jest straszne i że powinnam uważać. Nie… właściwie to słyszę to całe życie. A teraz się dowiaduję, że pozwolą mi podjąć moją misję.

– Może to dzięki twoim zdolnościom? Czego sobie życzyłaś?

Zastanowiłam się chwilkę patrząc przed siebie, na drogę. Przypomniałam sobie moją kró­tką modlitwę do Boga i mojego Anioła tuż przed spotkaniem w niedzielę. Faktycznie chcia­łam, by rodzice wszystko zrozumieli. By nic nie utrudniali.

BG wybuchł śmiechem, a ja wkrótce poszłam w jego ślady. I w tak dobrym nastroju dotarliśmy do naszego liceum.

Pod drzwiami spotkaliśmy Filosa i Bliznę. Przywitali się ze mną lekkim skinieniem głowy, co spowodowało, że znów wybuchłam śmiechem.

– Ale ci wesoło! – zaśmiał się Paweł z króciutkim gwizdem.

– Bo wszystko będzie dobrze! – zawołałam.

Chłopaki pokiwali głowami. Puścili mnie przodem przez drzwi do holu budynku. Prze­szłam spokojnie z uśmiechem na twarzy. Stanęłam z boku, aby na nich poczekać. Zoba­czy­łam chłopaka o intensywnie białych włosach. Opierał się o ścianę niedaleko drzwi do sekretariatu. Spojrzał na mnie, a ja poczułam dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Nie było to przyjemne uczucie. Jego oczy były czarne i lekko skośne. Jednak nie to sprawiło, że mnie przerażał. Kiedy zmru­żyłam oczy zobaczyłam na czole czerwone znamię. Nie wyglądało zbyt przyjaźnie.

– Aga, już jesteśmy – usłyszałam z tyłu głos.

Ktoś położył mi rękę na ramieniu, ale ja się nie ruszyłam. Wciąż wpatrywałam się w tego chłopaka. Serce mi zamarło.

– Hej, co jest? – twarz Błażeja pojawiła się w zasięgu mojego wzroku. – Aga, co się dzieje?

Zamrugałam i zerknęłam na niego.

– Ten chłopak… – szepnęłam wskazując w stronę białowłosego.

Moi koledzy spojrzeli w tamtą stronę, następnie rozejrzeli się dookoła.

– Jaki chłopak? – spytał niepewnie Blizna.

Nie rozumiałam, o co im chodzi, bo chłopak wciąż tam stał. Patrzył się na mnie z szyder­czym uśmiechem. Oderwał się od ściany i ruszył w moją stronę.

– Oni mnie nie zobaczą, Księżniczko. Tylko ty jesteś w stanie mnie zobaczyć. A tu masz odpowiedź dlaczego – wskazał na swoje czoło.

– Kim jesteś? – spytałam cicho.

Chłopaki rozglądali się nerwowo. Pytali mnie kogo widzę, z kim rozmawiam. Próbowali wyczuć co się dzieje. Ja jednak byłam skupiona tylko na tym niebezpiecznym młodzieńcu, który wciąż szedł w moją stronę.

– Kim jesteś? – ponowiłam pytanie.

Nieznajomy zatrzymał się i wybuchł śmiechem. Wyraźnie nie miał ochoty mi odpo­wie­dzieć. A potem usłyszałam, że ktoś biegnie i krzyczy. Zerknęłam w tamtą stronę. Tłum ucz­niów w holu rozstąpił się. W następnej chwili na środku pojawił się Cyryl Arian, a za nim Ami­ka Katarzyna.

– Wyczuliśmy Dziecko Demona! – zawołała dziewczyna.

Spojrzałam szybko na białowłosego, ale już go nie było. Znikł. Moje serce znów zaczęło bić ze zdwojoną siłą. Przetwarzałam w głowie wszystko, co przed chwilą widziałam. Miał na sobie czerwone znamię, które czyniło go niewidzialnym dla Dzieci Anioła. Tylko ja go widzia­łam, bo byłam Anielską Księżniczką. A on był dzieckiem Demona.

Poczułam dreszcz na całym ciele i nim się obejrzałam, znajdowałam się w Centrum Do­wo­dzenia.

Ta da!! w końcu napisałam coś z tego opowiadania. Może uda mi się wreszcie do niego wrócić.

Zwrot akcji. Dziecko Demona... czyli już wiedzą gdzie jest Księżniczka.

pozdrawiam

AG