"Nadzieja bogów" Rozdział 3 cz.1

Rozdział 3 / Jeszcze więcej tajemnic

Obudziło mnie szturchanie w ramię. Otworzyłam zaspana oczy. Znów śniło mi się, że jestem w kosmosie nad Ziemią i obserwuję jak dzień pojawia się nad Ameryką Północną. Poza mną nie było nikogo. Nikt na mnie nie krzyczał, nikt nic ode mnie nie chciał. Stałam w próżni i obserwowałam naszą planetę.

– Elpidha, ocknij się – usłyszałam zdenerwowany głos dziewczyny.

– O co chodzi? – spytałam przecierając oczy.

– Musimy zmienić samochód. Ten ukradliśmy, policja już mogła go namie­rzyć.

– Ukradliście? – szok ocucił mnie natychmiast.

Wyskoczyłam z samochodu i poszłam za dziewczyną w stronę Dextera na skraj parkingu. Za nim rozciągał się widok na port.

– Nie mieliście swojego? – spytałam wciąż oszołomiona.

– Nie… trafiliśmy do Jacksonville inaczej – odpowiedział mi satyr rozglą­dając się dooko­ła.

– A to nie możemy teraz tak samo? – spytałam. Wydawało mi się, że tak byłoby najlepiej.

– Nie, nie da się, bo to nie był zwykły środek transportu.

– A co? Czym przybyliście? – przybliżyłam się do niego. Byłam bardzo ciekawa w jaki nie­zwykły sposób mogli się poruszać.

– Skorzystaliśmy z pomocy, no…. Yyy… Hipokampów – szepnął mi do ucha.

– Co? – krzyknęłam trochę za głośno. – Konie morskie? To one istnieją?

– Dexter!

Oboje z satyrem podskoczyliśmy w miejscu wystraszeni. Spojrzałam w stronę dziew­czyny, tuż za nią ze wściekłością w oczach stał jej brat. Patrzył wprost na Dextera.

– Oszalałeś? Im mniej wie, tym lepiej dla nas wszystkich! Nie uświadamiaj jej, bo tego po­żałujesz! Bo wszyscy pożałujemy! – Podszedł do nas. Przez chwilę mierzył satyra zimnym wzrokiem, następnie spojrzał na mnie – O nic nie pytaj. Dowiesz się w swoim czasie – wysy­czał przez zęby.

Ten chłopak naprawdę mnie przerażał, kiedy tak na mnie patrzył. Od razu przed oczami stanęła mi jego niedawna walka z Pythonem. Z nim nie było żartów, wiec choć niewiele z tego rozumiałam, obiecałam nie zadawać pytań. Usatysfakcjonowany odwrócił się do siostry.

– Pójdę i poszukam transportu, lepiej byłoby coś wypożyczyć, a nie kraść.

– I lepiej coś szybkiego – odpowiedziała z lekkim uśmiechem, – nie mam zamiaru spędzić w podróży całego dnia.

Chłopak kiwnął głową, jeszcze raz obrzucił mnie spojrzeniem i odszedł. W tej chwili nie­na­­widziłam go z całego serca i byłam pewna, że on mnie też.

– Jechaliśmy cztery godziny i dwanaście minut. Gdzie my jesteśmy?

– Twoja umiejętność oceny czasu jest niesamowita – zaśmiała się dziew­czyna kręcąc gło­wą. – W Charle­­ston w Karolinie. Jesteś głodna? – dodała podając mi batona.

– Właściwie tak – przyjęłam go z wdzięcznością. – Co teraz?

– Nie wiem, zaczekamy na Phillipa – powiedziała ze spokojem wgryzając się w swojego ba­­tona.

– On ma na imię Phillip? – spytałam zaskoczona.

Dziewczyna wybuchła śmiechem. Dexter się dołączył.

– Nie przedstawiliśmy się? Jestem Amber Jackson, a tamten to mój starszy brat Phillip przez dwa „l”. Dextera już chyba znasz.

– Elpidha Iliakos – odpowiedziałam podając jej rękę.

Amber zrobiła wielkie oczy.

– Nadzieja Słoneczny – przetłumaczyła. – O bogowie! Jak to dziwnie brzmi…

– Takie nazwisko… – odpowiedziałam wzruszając ramionami. Jakbym żyła w Grecji, pew­nie moje nazwisko zostałoby odmienione, ale tu jest Ameryka.

– Myślicie, że Phil znajdzie łajbę? – rzucił Dex spoglądając na port.

Pokręciłam głową. Miałam co do tego duże wątpliwości. Nie sądziłam, by znalazł się ktoś, kto zaufałby grupce dzieciaków bez opiekuna. Choć chłopak mógł mieć te osiemnaście lat… Ale czy on mógłby kogokolwiek zjednać swoim sposobem bycia?

Poczułam burczenie w brzuchu. Baton nie zaspokoił głodu. Spojrzałam na satyra. Jemu też zaburczało w żołądku.

– Śniadanie by się zjadło – jęknął.

– Idę poszukać jakiejś otwartej budki z hot dogami – Amber pomachała nam ręką i ode­szła.

– Ej, przydałyby się jakieś puszki! – krzyknął za nią Dex.

– Puszki?

– Taaa… moje ulubione to te po coli… Pychota – poklepał się po brzuchu.

Pychota? Czy on jadł puszki? Wolałam jednak nie pytać, by nie dostać się pod mrożące spojrzenia Phillipa, który miał zwyczaj pojawiać się z nikąd.

Staliśmy chwilę w milczeniu i czekaliśmy na powrót rodzeństwa. Nie lubiłam takiej stag­nacji. W głowie miałam mętlik, zaufałam nieznanym mi ludziom. Nie byłam do końca pewna czy to był dobry pomysł. Ukradli samochód, zabili potwora, zabrali z domu przyja­ciółki, uśpili mnie, nie pozwalali skontaktować się z mamą i nie chcieli mi nic wyjaśnić…  A mimo to CZU­ŁAM, że powinnam im zaufać, że powinnam zawierzyć im życie… To było dziwne uczucie…

– Śniadanie podano – Amber podeszła do nas i uśmiechnęła się wesoło. W jednym ręku trzymała dwa hot dogi, w drugim kolejne dwa, a pod pachą dwie puszki coli.

– Zjadłbym to wszystko – zawołał Dexter chwytając swoją porcję.

Dopiero teraz zobaczyłam, że miał na sobie długie spodnie i trampki. Byłam ciekawa jak trzymały się na jego kopytach, ale oczywiście nie zadawałam pytań. Sięgnęłam po swoją ka­na­pkę i ugryzłam z apetytem.

– Hej, Phil. Hot dog dla ciebie! – dziewczyna krzyknęła w stronę portu.

Spojrzałam w tamtą stronę. Jej brat szedł pewnym krokiem w naszym kierunku. Wyglą­dał na zadowolonego.

– Znalazłem kogoś, kto nas podwiezie. Mamy transport – powiedział zadowolony z siebie stając przed nami. 

no i kto ich podwiezie? Czy podróż będzie spokojna? czy Elpi dowie się w końcy co się wokół niej dzieje?
pozdrowionka
GG