Fantazja Gigi

Spojrzałam w górę w stronę czarnego nieba i wyciągnęłam ręce do góry. Kolorowa jasność rozbłysnęła wokół mnie. Utworzyły czerwono-zieloną półkulę. Po dłuższej chwili czerwień zdominowała, bo skupiłam swoje myśli na Brożce. Tu już nie chodziło o moją miłość do Phillipa, ale o coś więcej. Broszka została z troski i miłości przekazana przez dziadka dla wnuków. Miała zapewnić im bezpieczeństwo, pomagała im zachować bliskość i troszczyć się o siebie. Ja otrzymałam ją od Amber. Dała mi broszkę, ze szczerego serca i z troski. Chciała mnie chronić. Ta niewinna cześć biżuterii stała się pomostem, który był potrzebny do roz­niecenia Światła Miłości, bo tam gdzie jest chęć ochrony innych, troska i opieka, tam też po­jawia się miłość. Skupiłam się na tych myślach z uśmiechem na twarzy. Czerwony blask wzbił się do góry rozpraszając ciemność wokół mnie. Nie miałam czasu zastanawiać, się, co sąsiedzi powiedzą, gdy to zobaczą. Skoncentrowałam się na odnalezieniu broszki. – Chcę odnaleźć skra...

Ian stał przede mną w kiepskim stanie. Jego ciemna skóra lśniła od potu. Był wyraźnie zmęczony. W przeciwieństwie do mnie. Światło Nadziei dawało mi niezwykłą siłę, orzeźwiło mnie. Dawało mi również jasność umysłu. I nie minęła sekunda, a słowa końcowe Przepo­wiedni Słońca pojawiły się w mojej głowie: Nim Światło Nadziei moc swoją objawi, Potomek Słońca w ciemność się wprawi. Kiedy dotarł do mnie sens tych słów, nie mogłam się powstrzymać i wybuchłam śmie­chem. To wszystko wydawało się teraz takie komiczne i bezsensowne. Chłopak spojrzał na mnie mrużąc oczy i marszcząc czoło. Pokręciłam głową wciąż się śmiejąc i usiadłam na stołku. Sięgnęłam po czekoladę i upiłam łyk. Dziwne, ale wciąż była gorąca. Moje światło rozproszyło się. Podobnie jak jego ciemność. – Faktycznie jesteś potomkiem, o którym mowa w tych dwóch wersach – przyznałam, kiedy się uspokoiłam. Zerknęłam na niego z lekkim uśmiechem. – Ale to nie znaczy, że jesteś też Nadzieją. Wygląda na to, że nie – wzruszyła...

Rozdział 22 / Ciemność budzi Światło Zapewne rozpętanie piekła w kuchni, to nie był dobry pomysł, ale żadne z nas się tym nie przejmowało. Ian stanął przede mną i warknął do mnie po grecku, że teraz się ze mną policzy. Zacisnął przy tym pięści. Powietrze zadrżało. W pomieszczeniu momentalnie pociemniało. Nie zrobiło to już na mnie żadnego wrażenia. Uśmiechnęłam się pod nosem i wyciągnęłam przed siebie ręce. Powszechnie wiadomo, że to światło wygrywa z mrokiem. Miałam w sobie moc dziadka. Mogłam sięgnąć po gwiezdną kulę. Domyślałam się jednak, że mój przeciwnik rów­nież to potrafi, skoro także był wnukiem Heliosa. Sięgnęłam zatem po światło, które zaw­sze w mnie było. Nie objawiało się we mnie do tej pory, ale ja je czułam. Czułam je za każdym razem, gdy budziłam się ze snu. Wzięłam głęboki wdech. Skupiłam się na swoich dłoniach. Nie trwało to długo, a poja­śnia­ły blaskiem świtu. Rozradowana uśmiechnęłam się do siebie. To było łatwe. Tylko co te­raz? Spojrzałam na swojego p...

Rozważałam wszystko w milczeniu patrząc uparcie na chłopaka, nie chciałam spuścić go z oczu. W pewnym momencie usłyszałam za sobą głośny śmiech. Podskoczyłam na stołku. Nie był to śmiech żadnego z moich przyjaciół, ani nawet Ruperta. Odwróciłam się i pisnęłam zaskoczona. W drzwiach do kuchni stał Victor Hawk, irytujący syneczek Zeusa. Ostatnio, kiedy go widziałam mierzyliśmy się wzrokiem na polu ćwiczebnym w Obo­zie, dzień przed moim wyjazdem. Z reguły go ignorowałam. Sądziłam, że jest niesz­kod­liwy. Co on tu robił? – Oj biedna Kóri Avyí* . Naprawdę sądzisz, że mój ojciec w czymś ci pomoże? – spytał z nie­przyjemnym uśmiechem na ustach. Nie dane mi było odpowiedzieć. W tej samej chwili Ian z niesamowitą szybkością pojawił się naprzeciwko Hawka. Stał do mnie tyłem, więc nie widziałam jego twarzy, ale domyślałam się, że nie jest zadowolony, bo cały się spiął. – Co ty tu robisz? – spytał groźnie. Zadrżałam. Wystraszyłam się tego tonu, mimo że słowa nie były skierowane do mni...

Rozdział 21 / W paszczy lwa Zadrżałam ponownie. Przez chwilę stałam jak zahipnotyzowana. Po chwili jednak cof­nęłam się do łazienki. Nie miałam dokąd uciekać. Ian, chłopak, który już dwukrotnie wołał do mnie w mojej głowie i najprawdopodobniej był odpowiedzialny za tę niebezpieczną ciem­ność, która mnie pochłaniała, wszedł za mną do środka. Puścił ubrania na podłogę. – Jak chcesz, Elpidho Iliakos… – rzucił z nieprzyjemnym śmiechem. – Możesz zostać w rę­czniku. Chociaż, nie sądzę, by było pod nim coś godnego uwagi. Ta zniewaga zabolała bardzo mocno. Zacisnęłam szczęki i pięści. Czułam, że moje krew wypełnia się adrenaliną. – Vyaíne , thélo na alláxo! *  – zawołałam po grecku, jak zawsze, kiedy byłam mega wściekła . Chłopak zaśmiał się ponownie i wyszedł. Trzaskając drzwiami. W tym samym momencie usłyszałam w głowie jego irytujący głos: – Nie spiesz się. Mamy mnóstwo czasu, chrysí mou. Chciałam zakryć sobie uszy dłońmi, aby nie słyszeć jego głosu. Wiedziałam jednak, ...