"Nadzieja bogów" Rozdział 3 cz.2

Po zjedzeniu naszego skromnego śniadania ruszyliśmy za Phillipem. Chło­pak miał zna­cz­nie lepszy humor niż wcześniej.

– Czy ten ktoś zgodził się, aby przewieść nas, nielatów? – spytałam i dodałam szybko – no, ciebie nie licząc.

– Też jeszcze jestem nieletni. Brakuje mi dwóch miesięcy – Phil wzruszył ramionami, spo­glądając na mnie obojętnie. – Ta kobieta właściwie nie zada­wała pytań. Płynie do Kanady i po prostu zabierze nas ze sobą, jako załogę do pomocy na swoim jachcie.

Im bardziej zbliżaliśmy się do celu, tym więcej się denerwowałam. Bałam się, że tak łat­wo nie będzie.

– Jesteśmy proszę pani! – zawołał w stronę dużego białego jachtu żaglowego, który stał na samym końcu pomostu.

Stanęłam z tyłu z lękiem i obserwowałam, jak wysoka kobieta wyłania się ze środka ło­dzi. Pomachała do nas, a następnie zeszła na pomost. W chwili, kiedy na nas spojrzała, zamarłam. Przed nami w krótkich spodenkach i ko­szulce na ramiączkach stała moja ciocia Se­lena.

– To jest was czworo i chcecie… – zaczęła, ale w tym momencie jej wzrok padł na mnie.

– Theíaaaa!* – pisnęłam i pobiegłam ile tchu wprost w jej objęcia.

– Moró mou**… Elpídho… – wołała z radością i gładziła mnie po włosach. – Agápi mou***, Apo pou… yiatí eísai edó?****

– Avtó eínai makrá istoría^ – odpowiedziałam puszczając ciocię. – Nie ma­my czasu. To są moi kumple – wskazałam na swoich towarzyszy. Wszyscy mieli wymalowane na twarzach wy­razy zaskoczenia. – Pomożesz nam prze­dostać się do Nowego Jorku?

– Oczywiście – ciocia spojrzała niepewnie na nich, potem znowu na mnie. – Eínai óla en­táxei?^^

– Ésti ki ésti^^^ – odpowiedziałam wymijająco.

Czułam się niezręcznie prowadząc tę rozmowę po grecku, zwłaszcza, że rodzeństwo Jack­sonów wydawało się rozumieć każde słowo. Spojrzałam na nich uśmie­chając się lekko.

– Theía, oni znają grecki, więc nic przed nimi nie ukryjemy.

Ciocia zaśmiała się na te słowa. Jeszcze raz mnie do siebie przytuliła. Poczułam się zna­cznie lepiej. To, co zdarzyło się ostatnio, nie przerażało już mnie tak bardzo, bo miałam przy sobie kogoś bliskiego. Obserwowałam ją uważnie czekając, co powie i co zrobi. Od niej zale­ża­ło, czy uda nam się dostać do tego obozu…

– A zatem jesteś tu sama z tymi młodymi ludźmi, którzy znają grecki… I jedziecie do No­wego Jorku…

Twarz cioci zmieniła się diametralnie. Zniknął spokój i uprzejmość, pojawił się strach. Spojrzała przenikliwie na Phillipa. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. W końcu ciocia Selena zakryła usta ręką dobrze znanym mi gestem wyrażającym głęboki smutek i niepokój.

– Czyli to już się stało… Odkryli cię… Czy… – spojrzała na mnie i tak jak zawsze, kiedy się denerwowała, przeszła na język grecki. – I mitéra sou xérei?^^^^

– Nie, nie było czasu jej mówić… Zaraz… Ty wiesz o co chodzi? – spytałam zaskoczona.

– Tak, Moró mou, potrzebujesz się dostać do obozu.

– Ty wiesz?! – krzyknęłam roztrzęsiona odsuwając się – czy tylko ja nic nie wiem?

Ciocia przysuwała się do mnie spokojnie. Wyciągnęła do mnie ręce. Amber i Dexter rów­nież postąpili do przodu. Tylko Phillip stał twardo bacznie mnie obserwując.

– Bezpieczniej jest, jeśli nic nie wiesz – powiedziała łagodnie przyjaciółka mojej mamy – Wtedy potwory cię nie zaatakują. Obiecuję, że ci wszystko wytłumaczę, ale najpierw dopłyń­my do obozu. Parakaló*^.

Kiwnęłam głową i zrobiłam głęboki wdech. Ciocia zaprosiła nas na pokład swojego Jach­tu. Dokonałam prezentacji i zapoznałam wszystkich. Miałam problem z przypom­nieniem so­bie, jak ciocia ma na nazwisko, ale nikt się o to nie pytał. Kiedy przedstawiałam Phillipa spoj­rzał na mnie, jakby był w szoku, że znam jego imię. Wówczas zdałam sobie sprawę, że nie zos­taliśmy sobie przedsta­wieni. Nie było jednak na to czasu. Ciocia pokierowała nami, co ma­my robić i po kilku minutach wypływaliśmy w morze.

Stanęłam z przodu obserwując jak dziób łodzi przecina fale na pół. Chwilę później obok mnie stanął chłopak. Czułam, że powinnam coś mu powiedzieć, może podziękować, ale nie miałam siły na rozmowy z kimkolwiek. Na szczęście Phil milczał obserwując wodę.

*Theía (czyt. tia) - ciocia, ciociu [Θεια]

**Moró mou (czyt. moro mu) - zwrot oznaczający m. in. dziecino moja, moje dziecko, skarbie, kochanie [Mωρό μου]

***Agápi mou (czyt. agapi mu) - kochanie, moja miłości [Aγάπη μου]

****Apo pou… yiatí eísai edó? (czyt. Apo pu... jati ise edo?) - Skąd... dlaczego tu jesteś? [Aπό πού... Γιατί είσαι εδώ;]

^Avtó eínai makrá istoría (czyt. afto ine makra istoria) - to jest długa historia  [Αυτό είναι μακρά ιστορία]

^^Eínai óla entáxei? (czyt. Ine ola entaksi?) - wszystko w porządku? [Είναι όλα εντάξει;]

^^^Ésti ki ésti (czyt. eci ki eci) - tak sobie [έτσι κι έτσι]

^^^^I mitéra sou xérei (czyt. i mitera su kseri) - Twoja mama wie? [H μητέρα σου ξέρει]

*^Parakaló (czyt. parakalo) - proszę [παρακαλώ]

Co takiego wie ciocia o tym co się dzieje? Czego jej nie mówi? Czy jest tylko koleżanką jej mamy?

I w końcu mają środek transportu! Oby nic się po drodze nie stało...

pozdrawiam

GG