"Nadzieja bogów" Rozdział 13 cz.2

Jechaliśmy przez jakiś czas w ciszy. Nie wiem, o czym myśleli inni, ale moja głowa była pełna obaw związanych z broszką. Jak mam teraz się zachowywać przy Phillipie? Czy mam uważać na swoje nastroje? Nie wiedziałam… Targały mną sprzeczne emocje. Raz byłam zado­wolona z tej dziwnej, magicznej więzi między nami, bo czułam się bezpiecznie… Innym razem chciałam odrzucić broszkę i uciekać daleko stąd. Ostatnio często chciałam uciekać…

W mojej głowie pojawił się obraz młodego Jacksona, który pływał razem ze mną po jezio­rze kajakami. To była nasza pierwsza randka… Potem zobaczyłam jego twarz tuż przede mną, kiedy stali­śmy w moim domku tego ranka. Pewnie pocałowałby mnie, gdyby nie Bradley, któ­ry nam raptownie przeszkodził. Czułam wtedy ogromne podniecenie. Trudno było mi u­wie­rzyć, że od tego momentu minęło dopiero pół doby. Zadziwiające, jak bardzo zmieniły się moje uczucia od tego czasu. Już nie czułam tego przyjemnego podniecenia, czułam jedynie dzi­wny niepokój.

Zaczęłam się zastanawiać, czy byłabym zadowolona, gdyby w samocho­dzie zamiast Phila była Brad. Przypomniała mi się nasza rozmowa w trakcie mojego pakowania się, jego wspar­cie i pomoc, a także smutek w oczach. Przypomniał mi się bardzo dokładnie jego wyraz twa­rzy, kiedy zbliżał się do mnie, jakby chciał mnie pocałować. Byłam wdzięczna Amber, że przy­była i to przerwała.

Zamknęłam oczy. Mama ostrzegała mnie, że powinnam odsunąć od siebie sprawy miło­sne i zająć się treningiem. Powinnam jej posłuchać. Odetchnęłam lekko. Skupiłam się na prze­po­wiedni dotyczącej misji. Wiedziałam, że mam podążać do Ogrodu Jasności, ale nie wie­dzia­łam, gdzie mam go szukać. Ogród ten najwyraźniej należał do Matki Zorzy. Skoro Zorza to mo­ja mama – bogini Eos, to jej matką była Theja. Zmierzałam w kierunku swojej babci, która cze­kała już na mnie. Ale jak miałam ją znaleźć? Poczułam ogromną potrzebę skontaktowania się z nią. Miałam ochotę połączyć się z Boginią Jasności w swoim umyśle. Pewnie bym to zrobiła, gdyby nie ostre wołanie dochodzące do mnie od tyłu…

– Elpidha! Elpidha!

Otworzyłam oczy. Sarah kopała w oparcie mojego fotela.

– Co jest? – Janete była wyraźnie skołowana i przestraszona, co było słychać w jej głosie. Pochylała się do przodu.

– Jej blokada się sypała. Przed chwilą wokół Elpis zgromadziły się ciemne, niebezpieczne chmury – wyjaśniła Śnieżka.

– Widziałaś je? – spytałam zaniepokojona odwracając się do niej.

– Oczywiście. Znam zaklęcie, dzięki któremu jestem w stanie zobaczyć ten złowieszczy mrok. Co się z tobą dzieje?

Pokręciłam głową. Byłam skołowana. Poczułam pulsowanie skroni. Zacisnęłam oczy i po­t­rząsnęłam głową. W tym momencie poczułam, że samochód gwałtownie hamuje. Phillip za­parkował na poboczu.

– Elpis, co się dzieje? – zapytał spokojnie.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na niego. Patrzył na mnie obojętnie. Nie czułam jego emo­cji, bo nie byłam spokojna. Miałam nadzieję, że i on nie wyczuwał moich…

– N-nic się nie dzieje – odpowiedziałam. – Jestem po prostu zmęczona.

– Taaa, akurat! – Jany szturchnęła mnie w ramię. – Wiesz, że niektóre dzieci Ateny potra­fią wyczuwać kłamstwo? Ja potrafię, więc mnie nie oszukasz. Coś JEST na rzeczy. Mów, o co chodzi i to już!

– Nie chcę…

Phillip warknął, co było tak niespodziewane, że zamilkłam. Zerknęłam na niego. Jego wzrok był twardy i zimny tak, jak wtedy, gdy wiózł mnie do obozu. Wtedy wściekał się, że by­łam nadmiernie ciekawska i gadatliwa. Teraz, że nic nie chciałam mówić.

– Chyba mamy sobie coś do wyjaśnienia, nie sądzisz? – spytał z furią w głosie.

Wystraszyłam się porządnie. Kiedy Jacks był w takim nastroju, nie było pewności, co mo­że zrobić.

– Wysiadaj, musimy pogadać.

Nie protestowałam. Wysiadłam z samochodu, choć się cała trzęsłam. Kiedy stanęłam na trawniku, zorientowałam się, że wciąż byliśmy w Nowym Jorku.

– Phil, nie rób jej krzywdy. Musicie się opanować oboje! – zawołała Sarah ze środka auta. – Elpi musi się uspokoić, inaczej ta ciemność ją ogarnie!

Te słowa podziałały na chłopaka jak kubeł zimnej wody. Jego ramiona zadrżały, a oczy rozbłysły. Na twarzy pojawił się dziwny grymas, którego nie umiałam zidentyfikować. Przy­glądałam mu się z niekłamanym podziwem. Też chciałabym tak szybko zmieniać swojego na­stroje.

Kiedy Phil do mnie podszedł, był już zupełnie spokojny. Jego oczy uśmiechały się do mnie przyjaźnie, choć usta były zaciścięte. Twarz wydawała się jaśnieć, przez co wydawał się przy­stojniejszy niż zwykle.

– Kiedy jechaliśmy czułem, że coś jest nie tak. Przepływał przeze mnie istny kalejdoskop uczuć, twoich uczuć. Myślę, że wiesz, co wyczułem.

Kiwnęłam głową. Bałam się odezwać.

– Chcę, żebyś wiedziała, że moje priorytety się nie zmieniły. Najważniejsze, jest zapew­nie­nie ci bezpieczeństwa, ochrony. A nie dam rady tego dokonać, jeśli nie będziesz mi ufać. Wyda­wało mi się, że ten etap mamy za sobą, ale ty się ode mnie odsuwasz. Dlaczego?

Patrzył prosto w moje oczy. Czekał na odpowiedź. Milczałam przez chwilę, zasta­nawiając się, co mogę mu powiedzieć. W końcu zdecydowałam się na szczerość.

– Chcę się skupić na misji. Wszystkie inne sprawy chcę odłożyć na bok, a nie wiem czy zdołam, bo… – nie wiedziałam jak mam powiedzieć, że boję się naszej relacji. Nie chciałam go zranić. – nie chcę cię zranić, ale nie mogę teraz myśleć o… – stchórzyłam, nie potrafiłam się zdobyć na pełną szczerość.

– W porządku, rozumiem. – W jego głosie wyczułam nutę rozczarowania. – Zapomnij, pro­szę o tym, co się działo wcześniej. Wiem, o co ci chodzi. Ja też chcę wypełnić misję. O in­nych sprawach pomyślimy później. Możesz mi zaufać. Będę szanować twoją prywatność.

Uśmiechnęłam się, miałam wrażenie, że z mojego serca spadł duży kamień, który ciążył mi od rana. Odwróciłam się w stronę dziewcząt i poprosiłam gestem, żeby wyszły z samo­cho­du. Kiedy stanęły obok nas wyciągnęłam rękę do przodu.

– Phíloi kai etaíroi?* – spytałam przyglądając się każdemu z nich.

– Phíloi kai etaíroi! – powtórzyli po mnie chórem kładąc swoje ręce na mojej.

Wznieśliśmy ten okrzyk raz jeszcze podrzucając ręce do góry. Przechodnie patrzyli na nas dziwnie. Pewnie zastanawiali się, o co na chodzi. Humor mi się zdecydowanie poprawił.

Zamierzałam wracać już do samochodu, kiedy poczułam coś bardzo dziwnego. Do moje­go umysłu wkradł się chłód, ale nie taki zwykły, bardziej magiczny. Rozejrzałam się szybko, in­stynktow­nie. Od strony jednego z budynków szły w naszą stronę dwie brzydkie kobiety. Z po­czątku wydały mi się zupełnie niegroźne. Miałam zamiar je zignorować. Już odwracałam wzrok, ale w tej samej chwili jedna z nich zawyła przeraźliwie.

– To nie są kobiety, prawda? – spytałam cicho.

Phil pokręcił głową i wyciągnął swój miecz, który w zaczarowanej postaci przedstawiał długopis. Jany chwyciła go za rękę.

– Nie damy im rady, musimy uciekać – rzuciła.

– Harpiom nie uciekniemy – odezwała się Sarah. – Jesteśmy w pułapce.

Odwróciłam się i zauważyłam, że z drugiej strony zbliżały się kolejne dwie staruszki.

– Harpiom? Czy to te same, co sprzątają i gotują w obozie? – zapytałam dobywając sztylet i tarczę.

– Nie, te tutaj nie będą uprzejme…

Głos Phillipa był pełen napięcia. Wiedziałam, że miał rację. Chłód w moim umyśle wy­raź­nie dawał mi do zrozumienia, że grozi nam śmiertelne niebezpieczeństwo. Wzięłam głęboki od­dech. Musiałam się skupić. Czekała mnie bitwa z prawdziwym wrogiem. To już nie były tre­ningi…

*Phíloi kai etaíroi? (czyt. Fili ke eteri) - przyjaciele i partnerzy [φίλοι και εταίροι;].

Niebezpieczeństwo stało się realne. Czy im się uda? Zobaczymy!

Buziaki, pozdrawiam swoją rodzinkę, a zwłaszcza Dominikę i tatka, moich wiernych czytelników.

AB