"Nadzieja bogów" Rozdział 9 cz.1

Rozdział 9 / Bitwa nad potokiem

Wstałam z rana czując zmęczenie po krótkim śnie. Chętnie położyłabym się i ponownie zasnęła, ale wiedziałam, że mam sporo zadań na dziś. Zajrzałam do swojej walizki i znalazłam szare dresy idealne do ćwiczeń. Założyłam je szybko za parawanem i wyszłam do łazienki. Pew­nie powinnam najpierw się umyć, potem przebrać, ale nie miałam ochoty biegać po obozie w piżamach… Moja nocna wyprawa stanowczo wystarczyła.

W łazience natknęłam się na dwie siostry Janete i córkę Iris, którą widziałam już w staj­niach. Przywitałam się radośnie i wskoczyłam szybko pod prysznic. Chłodna woda podziałała na mnie orzeźwiająco. Potem ustawiłam się przy zlewie, żeby umyć zęby. Dziewczyny rozma­wiały o ciuchach i chłopakach. Takie zwykłe rozmowy, jak to u nastolatek…

– Elpi, czy ciebie i Phila coś łączy?

Jedna z dziewcząt o krótkich, blond włosach stanęła nagle tuż obok mnie. To ona była na warcie przy Runie, kiedy w obozie pojawiła się moja mama. Uśmiechnęłam się do niej i pokrę­ciłam głową.

– Jesteśmy przyjaciółmi – odpowiedziałam spokojnie nakładając pastę na szczoteczkę.

– Aha… To dobrze. Philos to najprzystojniejszy i najciekawszy chłopak na obozie. Jakby się okazało, że jest zajęty… Cóż… ta dziewczyna będzie miała przerąbane. – Spojrzała w lustro wprost w moje odbicie. – To tak mówię, by cię ostrzec.

– Dzięki, ale nie sądzę, by mi to groziło.

– Wiem co widzę… Tylko cię przyjaźnie ostrzegam – dziewczyna nie wydawała się być przeko­nana moimi słowami.

– Merida zostaw ją. Musimy iść na zbiórkę – jej siostra pociągnęła ją za rękę w stronę wyjścia. – Do zobaczenia na śniadaniu – rzuciła w moją stronę.

Odmachałam jej mając usta pełne wody. Dziewczyny wyszły, a ja zostałam sama w ła­zience. Nie miałam ochoty na spotkanie z mieszkankami domków numer 5 czy 10, więc skoń­czyłam szybko swoją poranną toaletę i wybiegłam do Dwudziestki Dwójki.

Pod drzwiami domku numer 20 sąsiadującego z moim stali Bradley, Rick i Phillip. Poma­chałam do nich na dzień dobry i czmychnęłam do swojego mieszkania. Pete siedział na swoim łóżku i marudził, że w wakacje musi tak wcześnie wstawać. Zaśmiałam się z tego. Doskonale go rozumiałam. Było kilka minut po siódmej. Sama się sobie dziwiłam, że udało mi się wstać bez żadnego budzika. Może ujawniały się u mnie kolejne niezwykłe zdolności?

Nie zdążyłam dojść do swojego łóżka, kiedy rozległo się pukanie do drzwi.

– Proszę! – odezwał się chłopak.

Drzwi się otworzyły i do środka weszli Brad z Philem. Zerknęłam na nich nerwowo, czu­łam się dziwnie w obecności Jacksona. Na szczęście oni podeszli do Petera, który siedział na swoim łóżku.

– Jak się masz? – zagadnął do niego syn Hekate. – Słyszałem o twojej mamie. Nasze kon­dolencje. Chciałem ci powiedzieć, że masz tu w nas rodzinę i przyjaciół. Możesz na nas liczyć.

Pete kiwnął głową, a ja zdałam sobie sprawę, że nic nie wiem na temat losów jego rodzi­ny oraz zdarzeń, przez które się tu znalazł.

– Obóz jest wspaniałym miejscem, na pewno go pokochasz – powiedział Phillip ciepłym tonem spoglądając na mnie z lekkim uśmiechem.

Odwróciłam wzrok i skupiłam się na odkładaniu kosmetyczki na miejsce.

– Dzięęki… – głos Pete’a zdradzał targające nim silne emocje. – Jeszcze nie potrafię uwie­rzyć w to, co się stało… Cały czas mam wrażenie, że to sen, że mama zaraz tu wejdzie.

Głos mu się załamał i odwrócił się w stronę ściany. Podeszłam szybko do chłopaków. Zga­niłam spojrzeniem Bradleya za rozpoczynanie tak drażliwego tematu. Zrozumiał i odsunął się od łóżka. Jeśli mama tego dzieciaka nie żyła, wspominanie jej nie było dobrym pomysłem…

– Jesteśmy wszyscy razem – powiedziałam spokojnie. – Czy mamy już taktykę na dzisiej­szą bitwę o sztandar? – spytałam zmieniając temat. Peter potrzebował czasu, aby dojść do sie­bie.

– Oczywiście – Phil podchwycił temat. – Jany właśnie omawia ją ze swoim rodzeństwem i przedstawicielami innych domków.

– A słyszałam o tym. Widziałam się z Meridą i jeszcze jedną… jak jej na imię?

– Pewnie masz na myśli Emily. Wszyscy jednak nazywają ją Mily.

– A córka Bogini Tęczy jak ma na imię? – spytałam zaciekawiona.

– Lily, Lily Roberts.

Pokręciłam głową.

– Nie zapamiętam… – jęknęłam.

Phil uśmiechnął się promiennie, a Brad zaśmiał się cicho.

– Nauczysz się, zobaczysz – rzucił lekko.

– Ile domków jest z nami? I dlaczego nasz domek nie jest na naradzie? – zapytałam cie­kawa.

Phillip wzruszył ramionami.

– Jeśli policzyć mnie i Amber jako przedstawicieli trójki, to łącznie jest dziewięć na osiem. Może stwierdzili, że po prostu przekażą wam wieści.

– Ładnie – uśmiechnęłam się lekko. Właściwie, to nie miałam ochoty tam być. – A wy? Cze­mu nie jesteście na naradzie?

Phillip burknął coś w stylu „a po co mi to” i odszedł w stronę drzwi. Bradley oparł się o ścianę i spojrzał na mnie znudzonym wzrokiem.

– Grupowym u mnie jest Sarah, nasza jedyna siostra, nasza księżniczka. Nazywamy ją Śnieżką, bo ma na nazwisko White.

– Pasuje – przyznałam.

Peter odwrócił się do nas i uśmiechnął się niepewnie. Doszedł do siebie.

– Jakiego koloru mamy sztandar? – spytał.

– Niebieski. Przeciwnicy mają czerwony – odpowiedział Phillip.

Niebieski to kolor nieba i idealnie mi odpowiadał. Tym bardziej, że był to mój ulubiony kolor. Kiwnęłam więc głową z aprobatą.

– Czy możemy iść na śniadanie? – spytałam mając ogromna potrzebę wyjść z budynku.

Chłopaki z entuzjazmem przyjęli mój pomysł.

Reszta dnia minęła mi bardzo intensywnie. Podczas śniadania Amber wyjaśniła mi tak­tykę gry. Zgodziła się również pomóc mi w treningu. Phillip znów siedział z dziećmi Nemezis. Tym razem nie spojrzał na mnie ani razu. Cóż… było mi z tego powodu trochę przykro.

Nauka walki sztyletami okazała się znacznie ciekawsza i przyjemniejsza niż walka mie­czem. Moja przyjaciółka ćwiczyła mnie osobiście z dala od reszty, w pobliżu zbrojowni. Tre­ning był tak ciężki i intensywny, że nie miałam czasu myśleć o niczym. Kiedy skończyłyśmy ociekałam potem, a mięśnie rąk bolały niemiłosiernie.

– Nie wiem, jak ja dam dziś radę… – przyznałam idąc w stronę Wielkiego Domu.

– Na pewno sobie poradzisz. Z resztą, ty masz tylko odciągnąć uwagę Ruby i reszty. Przy okazji pokażesz im, co potrafisz.

– O tak, dobrze by było! A Phil da mi przestrzeń, czy będzie za mną łaził i mnie pilnował?

Amber zaśmiała się na moje słowa.

– Nie wiem, ale obawiam się, że będzie cię śledził.

– Już wiem komu obiecał opiekować się mną.

Opowiedziałam jej swoje spotkanie z Wyrocznią. Dziewczyna była pod wielkim wraże­niem. Okazało się, że ona nigdy osobiście jej nie spotkała. Wiedziała natomiast, że ko­bieta na­zywała się Rachel Elisabeth Dare.

– Jest przyjaciółką moich rodziców z czasów nastoletnich. Przebywa w obozie, ale rzadko się nam ukazuje. Robi to tylko wtedy, kiedy ma do przekazania komuś jakąś przepowiednię i misję.

– Skoro spotkała się z Philem, to znaczy, że ja byłam jego misją?

– Na to wygląda, chociaż nic mi nie mówił. Byłam pewna, że to mama go prosiła, by poje­chał. O tym, że jesteś gdzieś tam ukryta, że grozi ci niebezpieczeństwo dowiedział się Chejron. Nie wiem skąd. Przyszedł do nas z prośbą o pomoc. Od początku miałam jechać ja i Dexter. Później dołączył mój braciszek i to on automatycznie stał się naszym szefem. Był przy tym strasznie męczący.

Mogłam to sobie jedynie wyobrazić. Chciałam ją wypytać dokładnie o całą ich podróż, ale dotarłyśmy do Wielkiego Domu. Amber wbiegła szybko po schodach krzycząc, że potrzebu­je­my porządnego prysznica. Jej mama zganiła ją za robienie hałasu i kazała nam iść na piętro. Pierwszy raz byłam w części domu zamieszkanej przez Jacksonów. Znajdowały się tam trzy sypialnie, gabinet i całkiem spora łazienka wyłożona biało szarymi kafelkami.

Wzięłam prysznic i przebrałam się w dżinsy i niebieską koszulkę z logiem Obozu Hero­sów. Amber miała na sobie taką samą.

– Czas na lunch – stwierdziła i pociągnęła mnie w dół, w stronę kuchni. – Dziś zjesz z na­mi tutaj.

Nie protestowałam. Byłam z tego bardzo zadowolona. Kuchnia okazała się bardzo przy­tulna. Ściany zostały wyłożone sosnowym drewnem. Szafki również drewniane pomalowano na biało. Dębowy stół stał pod oknem, a wokół niego stały krzesła z plecionymi siedziskami. Usiadłam na jednym z nich i rozejrzałam się w poszukiwaniu obrazów czy innych dzieł sztuki. Poza niewielką figurką sowy na parapecie, nie było niczego.

– Podoba ci się? – zapytała pani Jackson.

Stała przy kuchence i trzymała w ręku patelnię. Obok na szafce znajdował się talerz ze stertą naleśników.

– Niezwykłe miejsce. Cały dom jest niezwykły – przyznałam.

– Chaíromai* – odpowiedziała z uśmiechem.

Jej córka podała mi z jednej z szafek naczynia, a potem sztućce, które rozłożyłam na stole. Kiedy zastawa była gotowa, w kuchni pojawił się pan Jackson. Przywitał mnie wesoło. Był cie­kaw, jak się czuję na obozie, więc mu odpowiedziałam, że powoli zaczynam się oswajać z tym miejscem. Zadowolony powiedział, że zawsze będę mile widziana w ich domu.

Naleśniki były pyszne i nie mogłam przestać się ich nachwalić. Kiedy skończyłyśmy z Amber jeść, jej mama życzyła nam powodzenia w bitwie i wygoniła z domu.

– Bo się spóźnicie! – krzyknęła.

Miała rację. Nie miałyśmy zbyt wiele czasu.

*Chaíromai (czyt. Cherome) - cieszę się [Χαίρομαι].

 I się zacznie! W końcu mamy bitwę o sztandar. Jak zachowa się Phillip? Czy Elpi podoła? wszystko się okaże!

GG