"Nadzieja bogów" Rozdział 11 cz.1

Rozdział 11 / Kobiece wsparcie potrzebne od zaraz!

W kolejny piątek rano obudziłam się w kiepskim nastroju. Tego dnia w obozie miała na­stąpić następna bitwa o sztandar. Po poprzedniej pani Jackson udzieliła nam wszystkim dłu­giej reprymendy. Przypomniała, że w grze chodzi o zwykłą, sportową rywalizację, a nie ot­war­tą wojnę. Postanowiła również zmienić zasady. Nie wolno nam było korzystać z innej broni czy zbroi niż ta, która miała leżeć na placu do szermierki. Z używaniem magicznych przed­mio­tów i swoich zdolności mieliśmy uważać.

Właściwie, to mnie już nie interesowało. Uprzedziłam swoich przyjaciół, że tym razem nie mam ochoty brać w tym udziału. Z powodu naszej przegranej dzieci Nemezis dawały nam w kość, mszcząc się różnymi kawałami, co było uciążliwe. Poza tym miałam dość wrogości w obozie. Dzieci Aresa i Afrodyty, które zaatakowały nas nad potokiem, zostały ukarane dyżu­rami zmywania naczyń pod czujnym okiem harpii przez cały tydzień. Ich spojrzenia nie napa­wały mnie optymizmem…

Wstałam i sięgnęłam po przygotowane poprzedniego dnia ubranie. Krzyknęłam, kiedy poczułam coś obślizgłego w ręku. Zamrugałam zaskoczona i zauważyłam, że na mojej bluzce siedziały dwie duże ropuchy.

– Okropność! – zawołał nad moim uchem Pete. – Ja miałem tylko jedną.

Jęknęłam i zrzuciłam zwierzęta podmuchem wiatru na podłogę, a stamtąd w stronę ot­war­tych drzwi.

– Kiedy to się skończy? – spytałam, choć wiedziałam, że nie prędko. Nemezis tak łatwo nie zapominała… Jej dzieci tym bardziej!

– Nie wiem, ale wczoraj rozmawiałem z Rafim i powiedział, że już im przechodzi.

– Rafi? Nie znam żadnego… – powiedziałam nieprzytomna.

Peter się zaśmiał wesoło.

– Oczywiście, że znasz. To Raphael Blanc.

Kiwnęłam głową chowając obślizgłą koszulkę do worka na pranie. To właśnie ten chło­pak tak cierpliwie walczył ze mną na moim pierwszym treningu. Kucnęłam w stronę walizki szukając nowych ubrań.

– Zmieniłaś zdanie w sprawie dzisiejszej bitwy? Przyda nam się każda pomoc! – mój bra­tanek był wyraźnie podekscytowany.

– Nie ma szans, nie piszę się na to – stwierdziłam.

– Na co się nie piszesz? – usłyszałam pytanie zadane przez Phillipa.

Spojrzałam w stronę drzwi. Nie zdziwiła mnie ta poranna wizyta. Właściwie Phil, albo Amber przychodzili do nas co rano.

– Nieważne… – szepnęłam.

– Wiecie, że przed waszym domkiem po podwórku hasają trzy ropuchy?

– Taa… – skrzywiłam się – dzieci Nemezis wciąż chowają urazę… Przez nich nie mam czy­stej bluzki do założenia.

Jackson podszedł do mnie i obejrzał mnie od stóp do głowy. Zadrżałam pod tym taksują­cym spojrzeniem. Miałam na sobie dopasowaną zieloną piżamę. A włosy splotłam wieczorem w war­kocze. Teraz były potargane, a gumki ledwo się na nich trzymały. W moim odczuciu nie wyglądałam zbyt dobrze.

– Jak dla mnie możesz chodzić w ten sposób – powiedział lekkim tonem.

Spojrzałam na niego zirytowana. Cofnął się lekko pod moim spojrzeniem, udając prze­straszonego.

– Albo możesz od razu założyć dres do ćwiczeń – dodał.

– Jeszcze nie wysechł po praniu… – wskazałam na sznurki do prania rozwie­szone pod sufitem. – A poza tym, mam ochotę wyglądać dziś bardziej dziewczęco.

Phil znów spojrzał na mnie uważnie. Zrobił dwa kroki i stanął tuż przede mną. Nie czu­łam się bezpiecznie. Moje serce zaczęło bić szybciej. Chłopak wyciągnął rękę i dotknął mojego policzka.

– Ty zawsze wyglądasz dziewczęco, albo raczej kobieco. Bez względu na to, co założysz – powiedział zmysłowo.

Zaschło mi w gardle i nie wiedziałam co powiedzieć, co zrobić. Nie mogłam się poruszyć, jakby dotyk Phila mnie sparaliżował. Wpatrywałam się w jego turkusowe oczy czekając, co zrobi. Pochylił się do mnie. Nasze usta dzieliło parę centymetrów. Serce biło mi jeszcze szyb­ciej. Chciałam tego pocałunku. Przez ostatni tydzień poznałam go lepiej i w moim sercu zakieł­kowało nieśmiałe uczucie. Czułam jego oddech na swoich policzkach.

– Hej!

Aż podskoczyłam na ten okrzyk. Phil również zadrżał i odsunął się ode mnie. Oprzy­tomniałam i rozejrzałam się. Pete’a już w domku nie było. Nawet nie wiem kiedy wyszedł. W drzwiach stał Bradley w bojo­wej postawie.

– Gotowi na bitwę? – zapytał spiętym głosem.

– Cześć… – przywitałam się.

Zerknęłam w stronę Phillipa. Miał zaciśnięte pięści i stał tyłem do nas. Widać, że poja­wie­nie się Brada porządnie go zdenerwowało. Ja też nie byłam z tego zadowolona, ale na pewno nie byłam zła.

– Ja dziś odpuszczam bitwę. Już wam mówiłam – powiedziałam spokojnie i kucnęłam nad walizką.

– Nie dasz się namówić?

Brad wszedł do środka i stanął po środku dywanu.

– Nie ma mowy.

– To nie dobrze, nie zdążymy zmienić sztandaru… Prawda Jacks?

– Nie rozumiem. Po co macie zmieniać sztandar?

Phil odwrócił się w moją stronę. Miał obojętną minę. To ciepło, jakie widziałam wcześniej w jego oczach, zniknęło.

– Nie przyjrzałaś się sztandarowi poprzednio, co? – mówił spokojnie, prawie delikatnie.

– Nie… – przyznałam.

– Mily pięknie wyszywa i wyszyła na nim złote pochodnie ze skrzydłami.

– Na twoją cześć – dodał z uśmiechem Bradley.

Byłam pod wrażeniem. Dlaczego nikt wcześniej mi o tym nie powiedział? Spytałam ich o to, a wtedy obaj wzruszyli ramionami.

– Jany miała to zrobić, pewnie zapomniała przez tę sprawę z Ruby – odpowiedział Phillip.

– A skoro nas zostawiasz, sztandar jest trochę nie na miejscu – zauważył Brad.

– Już wtedy był… zwłaszcza, że niewiele pomogłam – stwierdziłam. – Nie zmienię zdania. Po całym tygodniu padam zmęczona. Potrzebuję odpoczynku, a nie kolejnych walk.

Chłopaki ze zrozumieniem pokiwali głowami. Zorientowałam się, że przez całą tę roz­mo­wę nie spojrzeli na siebie ani razu. Można było wyczuć napięcie między nimi. W każdej chwili mogła się wywinąć kłótnia. Nie miałam ochoty w tym uczestniczyć.

– A teraz chciałabym się przebrać i proszę, byście wyszli. Spotkamy się na śniadaniu.

Żaden z nich się nie poruszył. Patrzyli na mnie, zupełnie, jakby chcieli ze mną poroz­ma­wiać. Na osobności oczywiście. Zirytowało mnie to.

– Chłopaki, proszę was. Zostawcie mnie samą. Obaj.

Spojrzeli po sobie. Nie były to przyjemne spojrzenia. Wyglądali jak drapieżniki, które bro­nią swojego terytorium. Odniosłam wrażenie, że to ja byłam tym terytorium. Niestety, przez ostatni okres polubiłam obu chłopaków i nie czułam się komfortowo. Odwróciłam się, sięgnęłam po pierwszy ciuch, jaki znalazłam, kosmetyczkę i ręcznik.

– Jak chcecie się bić, to beze mnie. Ja idę pod prysznic.

Minęłam ich i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Byłam wściekła. Nagle stałam się po­lem bitwy pomiędzy dwoma przyjaciółmi. Nie pisałam się, na to. Od samego początku wi­dzia­łam, że Bradley jest mną zainteresowany. To Phillipa nie umiałam rozgryźć. Dzisiejsza chwila była tak niezwykła i piękna… Na jej przypomnienie wciąż robiło mi się ciepło na sercu. Ale prysła niestety… I obawiałam się, że teraz była kolej na mój ruch.

Nasza kochana Elpis zyskała adoratorów! Niesamowite... Jak ona sobie z tym poradzi? Na szczęście może liczyć na swoje przyjaciółki.

całuski
Aga