"Nadzieja bogów" Rozdział 10 cz.2

Kolejne dni minęły mi na intensywnych treningach. Praktycznie nie miałam chwili dla sie­bie. Wstawałam godzinę przed śniadaniem, brałam chłodny prysznic, jadłam, a potem mia­łam trening walki sztyletami, mieczami lub strzelanie z łuku. Wszystko odbywało się pod czuj­nym okiem któregoś z moich przyjaciół. Lunch jadałam zawsze z rodzicami Amber.

Po południu następowała nauka panowania nad moimi niezwykłymi zdolnościami. W tej części dnia towarzyszył mi Pete. On również potrzebował szkolenia w tej kwestii. Rick zwie­rzył mi się, że kiedy chłopak wywołał wiatr w trakcie bitwy, spanikował. Zupełnie nie wie­dział, co się wokół niego dzieje. Chyba jednak nie słyszał myśli wysyłanych do niego przeze mnie. Może on nie miał tak chłonnego umysłu jak ja…

Nikt w obozie nie potrafił nam pomóc w kwestii sterowania podmuchami wiatru. Byli­śmy swego rodzaju sensacją w tym zakresie, dlatego naszego treningu pilnował sam pan Jack­son. Stwierdził, że opanowanie ruchów powietrza jest podobne do panowania nad falami. Po­dobno do tej pory aerokinezą (tak się to nazywa), odznaczali się tylko potomkowie Zeusa. O dziwo Victor tego nie potrafił. On ciskał tylko piorunami i wytwarzał ładunki elektryczne (elektro­kineza). Może był jeszcze za młody? Cóż… nikt z nas z tego powodu nie płakał…

Od rozmowy z Zeusem zdecydowałam, że nie będę korzystała z tworzenia kul, które oka­zały się składać z gęstych, rozgrzanych gazów w stanie plazmy. Pani Jackson w trakcie jednego treningu wytłumaczyła mi, dlaczego nawet niewielka taka gwiazdka może wyrządzić poważne szkody. Każda z nich emituje promieniowanie elektromagnetyczne i ma swoją siłę grawi­ta­cyjną. W jej jądrze (składającym się z helu i wodoru) zachodzą ciągłe przemiany tworzące ogromne ciśnienie. Normalnie, w ciałach niebieskich umieszczonych w kosmosie, takie zmiany zachodzą powoli i nie szkodzą nam w żaden sposób. Tworzone przeze mnie słońce było nie­bez­pieczne, bo było niestabilne i szybko się zmieniało. Nie wiadomo jaką siłę grawitacyjną i ciśnienie wewnętrzne mogłoby nagle osiągnąć. A w jego jądrze było tak gorąco, że ciężkie pierwiastki znajdujące się w pobliżu mogły być zagrożone. Zwłaszcza, gdyby taka gwiazda zmie­niła się w „czerwonego olbrzyma”, który w tym przypadku nie byłby wcale ol­brzymi… Fizyka nigdy nie była moją mocną stroną, ale kiedy w końcu pojęłam ogrom nie­bez­pie­czeń­stwa, zrezygnowałam z zabawy małymi słońcami. Pan Niebios powinien być zadowo­lony.

Ćwiczenie kontroli umysłu nie szło mi zbyt dobrze na samym początku. Śnieżka okazała się być bardzo cierpliwa. Przez wszystkie lekcje poznałam ją lepiej. Opowiedziała mi o swoim tacie, który był agentem ubezpieczeń. Poznał Hekate w pracy. Bogini przybyła do niego we wcieleniu śmiertelniczki i zapragnęła kupić stary dom na Long Island. Pan White nie mógł zrozumieć, dlaczego tak niezwykła kobieta interesuje się ruderą.

– Mama jednak wiedziała, że nie był to byle jaki budynek. Naprawdę wyglądał znacznie piękniej. Mgła zamazywała jego prawdziwy obraz. Podobno powtarzała tacie, że czuje tam jakąś niezwykłą magię. – Sarah zaśmiała się wesoło. – No i tato był zauroczony tym „magi­cz­nym spojrzeniem na świat”. Tak to nazwał. Sam również zaczął dostrzegać niezwykłość świa­ta. Zakochał się w Hekate. Żyli ze sobą szczęśliwie całe dwa lata w tym domku. W tym czasie się urodziłam. Wtedy mama powiedziała tacie kim jest oraz, że nie będzie mogła mnie wy­cho­wywać.

– I co? Zostawiła was? – spytałam z lekkim współczuciem. Ja na szczęście uniknęłam tego losu. Moja mama postanowiła ze mną pozostać.

– Została jeszcze parę miesięcy, ale w końcu wezwano ją na Olimp w jakiejś ważnej spra­wie. Wiesz… – dziewczyna uśmiechnęła się lekko i rozejrzała po obozie. – Mimo, że miesz­kam tak blisko obozu, trafiłam tu dopiero po szóstej klasie. A wiedziałam, kim jestem, prakty­cznie od dziecka. Tata jakoś nie potrafił tego przede mną ukrywać. Na szczęście mama od­wiedzała nas od czasu do czasu. Ukrywała mnie swoimi czarami. Pewnie twoja robiła to samo dla ciebie. W końcu, gdy skończyłam dwanaście lat, powiedziała, że czas najwyższy, abym nauczyła się walczyć. W tym samym roku do obozu trafił Bradley. Chłopaki już tu byli. Przy­garnęli mnie do siebie. Wtedy grupowym była sympatyczna Izzy. To ona nauczyła mnie obrony mentalnej i uk­rywania swojego zapachu przed potworami. Mam nadzieję, że uda mi się nauczyć ciebie.

Uśmiechnęłam się niepewnie. Obawiałam się, że fakt, iż nie byłam córką Bogini Magii mógł w tym przeszkadzać. Podzieliłam się z nią tą obawą. Sarah tylko pokręciła głową i za­pewniła mnie, że mamy błogosławieństwo jej matki w tej sprawie. Poczułam się o wiele lepiej.

Całe to fizyczne i psychiczne szkolenie wykańczało mnie do tego stopnia, że najczęściej odpuszczałam sobie wieczorne ogniska i padałam na łóżko. W pierwszy dzień po bitwie o sztandar, zajrzałam zaciekawiona do domku Hypnosa. Bałam się dziwnych, ciemnych snów i zastana­wiałam się, czy tam nie będzie mi się lepiej spało. Z zewnątrz domek wyglądał jak gliniana chatka afrykańskich plemion. W środku znajdowały się wodne łóżka zaścielone sto­sami miękkich kołder i koców. Na kominku ustawionym po środku domku płonął ogień. Nim zdążyłam się zdecydować, czy faktycznie powinnam się tu położyć usłyszałam przyjemną ko­łysankę graną na skrzypcach. Nie wiem skąd płynęła owa muzyka, ale podziałała bardzo sku­tecznie. Wślizgnęłam się na najbliższe łóżko i zasnęłam głęboko. Śniły mi się przyjemne sny, a właściwie wspomnienia, w których główną rolę grała moja mama.

Trening i zmęczenie. Trochę to nudne, więc nie wdaję się w szczegóły.
Elpidha poznaje bliżej Obóz i swoich przyjaciół a także  rozwija swoje zdolności. Co dalej?
Zobaczymy

GG