"Nadzieja bogów" Rozdział 6 cz.2

Stałam na ganku Wielkiego Domu z przyjaciółmi. Mama rozmawiała z Chej­ronem na oso­b­­ności w salonie. Wiedziałam, ze nie może z nami zostać. Chciałam jeszcze się z nią poże­gnać, dla­tego wolałam się nigdzie nie ruszać. Oparłam się o jedną z kolumn.

– Jak się czujesz po tych rewelacjach? – Phil stanął przy następnej kolumnie twarzą do mnie.

– W porządku. Całkiem dobrze się czuję. W końcu coś rozumiem…

– To dobrze, wiele się wyjaśniło… Elpis… – uśmiechnął się lekko.

– Tak się nazywa Bogini Nadziei, prawda? – spytałam zaciekawiona, dlaczego mnie tak na­zywa.

– Nie jest boginią. Jest duchem. Kiedy Pandora otworzyła swój dzban, wypłynęły z niego sa­me nieszczęścia, choroby i zarazy, a na dnie pozostał ukryty Duch Nadziei. Pandora uwięziła go tam. Dopóki Elpis jest w dzbanie, nadzieja nas nie opuści.

– Ale sama nie może opuścić dzbanu, to człowiek musiałby ją wypuścić, tym samym po­rzu­cając nadzieję – wtrąciła stojąca przy drzwiach Janete.

– Nasz tata w trakcie drugiej wojny z tytanami otrzymał ją od Prometeusza – dodała Am­ber siedza na schodkach. – Kiedy źle mu się wiodło, kusiło go, by ją otworzyć, ale się pow­strzy­mał i przekazał Hestii. Bogini Ogniska Domowego będzie najlepszą strażniczką Elpis. Przy niej nadzieja nigdy nie wygaśnie.

Uśmiechnęłam się zastanawiając się, co ta historia może mieć wspólnego ze mną, poza imie­niem oczywiście.

– Wiedz, że cokolwiek się wydarzy, my cię nie opuścimy – odezwał się Phillip – możesz li­czyć na nasze wsparcie, prawda dziewczyny?

Obie podeszły do nas i poważnie pokiwały głowami. Byłam wzruszona ich postawą.

– Dziękuję. Zyskałam prawdziwych przyjaciół.

Wyciągnęłam ręce chcąc ich wszystkich uścisnąć. Dziewczyny dołączyły do mnie chętnie. Phila musiałyśmy trochę namawiać, ale w końcu podszedł do nas i stanął między dziew­czy­na­mi. Uściskaliśmy się we czwórkę. Czułam się przy nich bezpiecznie i szczęśliwie.

– Piękny widok! – zawołała mama.

Odwróciłam się w jej stronę. Na powrót miała na sobie swoją różową sukienkę, a włosy upięte były w kok. Uśmiechała się do mnie czule.

– Nie muszę się martwić, że cię tu zostawiam. Dbajcie o nią, proszę was – spojrzała na każde z moich przyjaciół z osobna. Na chłopaku zatrzymała wzrok najdłużej.

– Może być pani spokojna pani Iliakos. Elpidha będzie z nami bezpieczna – odezwał się po­ważnym tonem.

– Och, mówcie mi Auge. Jakoś przyzwyczaiłam się do tego imienia.

Zaśmiałam się. Rzadko widywałam mamę tak beztroską. Zazwyczaj była bardzo poważna i zajęta. Zeszłyśmy z ganku i ruszyłyśmy w stronę Sosny Thalii.

– Jak wrócisz do domu? – spytałam ciekawa.

– Jak na Bogini Zorzy przystało. W dole zaparkowałam swój różany rydwan.

– Z końmi?

Mama zaśmiała się wesoło.

– Nie Eli. Jest to bardziej współczesny rydwan. Różowo-błękitny sedan – znów się zaś­miała widząc moją minę. – Myślę, że jak do­brze poszukasz, to znajdziesz moje konie, Lamposa i Faetona w stajniach obozu. Zaopiekuj się nimi, dobrze?

– Oczywiście, możesz na mnie liczyć – nie byłam pewna, czy uda mi się je poznać. – A ty? Wrócisz do domu i zajmiesz się Butlerami?

– Właściwie tak, polubiłam życie śmiertelniczki… Poza tym Selene obiecała mi w te waka­cje dotrzymać towarzystwa. Chejron wytłumaczy ci, jak możesz się z nami kontaktować, jeśli będziesz chciała.

– Na pewno będę – zapewniłam. – Pozdrów wszystkich i uspokój Lyrę.

– Już to zrobiłam. Dzięki Mgle są przekonani, że Selene przyjechała i zabrała cię na obóz, jako prezent wakacyjny. A co do Butlerów, to Rupert cię pozdrawia i ma nadzieję, że uda wam się spotkać, choć na jeden dzień w to lato. Podobno przyjechał do nas tylko ze względu na cie­bie – zatrzymała się i spojrzała na mnie uważnie. – Córeczko, nie mówiłaś mi, że to coś po­waż­nego.

– Bo ja sama nie wiem… – zaczęłam się tłumaczyć. – Znaczy się, ja bym chciała, ale do tej pory nic nie było… a nie wiem, co on na to… i…

Mama przytuliła mnie mocno i uciszyła.

– Agápi mou, czasami zapominam, jaka jesteś już dorosła… Chciałabym cię trzymać jak najdalej od młodzieńców, ale chyba się nie da… – westchnęła – Wiedz, że będę cię wspierać, bez względu na to, z kim się zwiążesz… a coś mi się wydaje, że Rupert Butler nie jest jedynym, który ci chodzi po głowie…

Zmieszałam się i nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Najpierw miałam zamiar zaprzeczyć, ale to chyba nie miało sensu. Rozmawiałam z mamą, która jednocześnie była boginią i dos­ko­nale wie­działa, kiedy kłamię.

– Dziękuję mamo – szepnęłam w końcu.

– Dopóki jesteś w obozie, proszę cię, byś słuchała się Chejrona, Percy’ego i Annabeth. Ćwicz się w walce, bo dopóki nie odkryjesz niezwykłych mocy, to lepiej będzie, jak nauczysz się posługiwać się bronią.

– Mamo… miecz nie jest dla mnie, naprawdę. Próbowałam…

– To może sztylety, włócznia albo łuk. Jest dużo rodzajów broni. Słuchaj poleceń trenera sztuk walki, a sobie poradzisz.

– To Phil nas trenuje, a ja nie zawsze potrafię się z nim dogadać… – mruknęłam.

Mama zerknęła w stronę Wielkiego Domu. Obejrzałam się. Phil stał samotnie przy schod­kach i patrzył na nas. Wyglądał niezwykle z czarnej koszuli i dżinsach. Z jego twarzy zniknęła gdzieś złość i obojętność, którą mnie przywitał w Jacksonville Beach.

– Wydaje się być miły, ale bądź ostrożna. W jednym na pewno przypomina swojego dzia­d­ka Posejdona. Wyczytałam to z oczu.

– W czym? – spytałam, ale bałam się odpowiedzi.

– Niezły z niego flirciarz… W sumie nie większy ode mnie… – dodała z uśmiechem. – Po pro­stu uważaj komu oddasz swoje serce – szepnęła na koniec i pocałowała mnie w czoło.

Kiedy zniknęła za drzewami, odwróciłam się w kierunku doliny. Miałam przed sobą wa­kacje z dala od mamy. Wcześniej skakałabym z radości. Mama nigdy nie puszczała mnie na wy­jaz­dy, chyba że w towarzystwie cioci. A teraz byłam ponad dziewięćset mil poza domem, na najdziwniejszym obozie na świecie.

Elpis poznała rodzinne sekrety. Teraz czas na życie w obozie. Co ją czeka? 
pozdrowionka i pięknego w życiu słonka!
GG